unnamed (1)

 

Η πρόταση για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής αποτελεί αναμφίβολα μια μεγάλη πολιτική πρόκληση. Μια πρόκληση για να φανερωθούν οι παραλείψεις και τα λάθη όλων των πολιτικών υποκειμένων που διαμόρφωσαν το καθεστώς της κρίσης.

 

Η χρονική περίοδος ωστόσο εστίασης της Εξεταστικής Επιτροπής, που τίθεται στην πρόταση της Κυβέρνησης, συνιστά προσβολή προς το ΠΑΣΟΚ, κυρίως όμως προσβολή προς τη νοημοσύνη των Ελλήνων πολιτών.

 

Η Κυβέρνηση, ο Πρωθυπουργός προσωπικά έκανε την επιλογή της ισοπέδωσης και του συμψηφισμού των ευθυνών, γιατί η βουλιμία για εξουσία είναι πολύ κακός σύμβουλος.

 

Η εξαίρεση της κρίσιμης περιόδου 2004-2009 από το πεδίο διερεύνησης θα έχει πολλαπλά αρνητικά αλυσιδωτά αποτελέσματα για το πολιτικό σύστημα.

 

Σήμερα ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς σε μια ιδιότυπη συμμαχία με το πιο συντηρητικό και εθνικιστικά περιχαρακωμένο κομμάτι της Δεξιάς, τους Ανεξάρτητους Έλληνες, επιχειρούν να αθωώσουν και κοινοβουλευτικά την περίοδο διακυβέρνησης Καραμανλή.

 

Τρέχουν πίσω από τις έρευνες της κοινής γνώμης και προτάσσουν το χαρτί της “ηθικής υπεροχής” για να σβήσουν τις αναμνήσεις που έχουν αφήσει οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ . Αναμνήσεις που αναφέρονται σε συγκεκριμένα εθνικά, πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά κεκτημένα όλης της περιόδου της Μεταπολίτευσης- που έχουν μετρηθεί και έχουν παράξει αποτελέσματα προς όφελος των Ελλήνων πολιτών.

 

Οι πολίτες όμως που συνεχίζουν να πληρώνουν με τεράστιες θυσίες την κρίση, θέλουν εξήγηση, τη στιγμή μάλιστα που η υπέρβασή της φαίνεται να γίνεται μια ανεκπλήρωτη ευχή. Θέλουν να ακούσουν την αλήθεια.

 

Είναι αδιανόητο άνθρωποι που μέχρι χθες ψήφιζαν κάθε μνημονιακό μέτρο θέτοντας τον εαυτό τους κομμάτι της προσπάθειας για την αποφυγή της χρεοκοπίας, να συμπαρατάσσονται σήμερα με όσους διαμόρφωσαν τους όρους για να έρθει αυτή.

 

Άνθρωποι που είχαν επιλέξει να ανήκουν στον προοδευτικό χώρο και σήμερα προσχωρούν στον χώρο που υπόσχεται θέσεις, αξιώματα, εξουσία.

 

Είναι ανεξήγητο πως η Κυβέρνηση παρακάμπτει 5,5 χρόνια μιας καταστροφικής διακυβέρνησης και συγχέει το αίτιο με το αιτιατό, λέγοντας πως το Μνημόνιο έφερε την κρίση και όχι η κρίση το Μνημόνιο;

 

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα όσα εξελίσσονταν κατά την περίοδο 2004-2009;

 

Την απογραφή Αλογοσκούφη που μας κόστισε σε αξιοπιστία, εθνικό εισόδημα και κοινωνική πολιτική;
Τη φορολογική μεταρρύθμιση για τα διανεμόμενα κέρδη των επιχειρήσεων που έγινε μια γιγαντιαία επιχείρηση ανακατανομής του πλεονάσματος υπέρ των λίγων και σε βάρος των πολλών;
Την διόγκωση του κράτους με τις γαλάζιες συνεντεύξεις και την κατάργηση αξιοκρατικών διαδικασιών πρόσληψης;
Αντί να κινηθεί τότε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας πάνω στα πεπραγμένα και στα επιτεύγματα του ΠΑΣΟΚ, αντί να σεβαστεί αυτά που βρήκε και να τα αξιοποιήσει προς όφελος της ανάπτυξης και της κοινωνικής ευημερίας, τα έκανε στρατηγικό της αντίπαλο. Προτίμησε τον εκτροχιασμό της οικονομίας.

 

Σήμερα επιδιώκει ο Πρωθυπουργός με τη συνεργασία του Υπουργού Εθνικής Άμυνας να αποσύρει κάθε ευθύνη από τη Νέα Δημοκρατία για τα μεγάλα λάθη της. Όπως συμμάχησε με τη Δεξιά παράταξη το 2010 για να χτίσει με φρούδες ελπίδες το αντιμνημονιακό μέτωπο, έτσι και σήμερα συνεργάζεται για να συγκαλύψει την ανεύθυνη κυβερνητική πολιτική 2004-2009.

 

Το ΠΑΣΟΚ δεν θα γίνει η κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τη Νέα Δημοκρατία, τους ΑΝΕΛ και τον ΣΥΡΙΖΑ για να ξεπλύνουν τις αμαρτίες τους όλοι όσοι οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία και όλοι όσοι επιδιώκουν την παραμονή της στην κατάσταση αυτή. Δεν θα γίνουμε ποτέ.

 

Οι πολίτες χρειάζονται αλήθειες, αλλά βιώνουν την απώλεια του πολιτικού ήθους.

 

Παρατηρούν πολιτικούς αρχηγούς να τάζουν τα πάντα σε όλους πριν την ανάληψη της εξουσίας και αμέσως μετά να κάνουν ακριβώς τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν.

 

Διαρρηγνύεται μέρα με τη μέρα ο δεσμός της εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κοινωνία και στο σύνολο του πολιτικού συστήματος. Και ενώ το πολιτικό σύστημα τους ζητά να συμβάλλουν στην εθνική προσπάθεια για την υπέρβαση της κρίσης, αυτή δεν υπάρχει.

 

Δεν υπάρχει μια κοινή πολιτική γραμμή πλεύσης στα μείζονα εθνικά ζητήματα που να περιφρουρεί τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας και να διασφαλίζει την αναπτυξιακή πορεία της οικονομίας.

 

Αντίθετα, γινόμαστε μάρτυρες δηλώσεων για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου από κοινού με τους Αμερικανούς, για ενεργειακό “deal” με τους Ρώσους. Γινόμαστε μάρτυρες κινήσεων που δείχνουν ότι η Κυβέρνηση δεν έχει καταλάβει το οριακό σημείο στο οποίο βρίσκεται η οικονομία και οι σχέσεις μας με τους Ευρωπαίους Εταίρους.

 

Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να παραδεχθούμε ότι υπάρχει κρίση συλλογικού ήθους, ότι φταίνε συγκεκριμένες πρακτικές και νοοτροπίες που στάθηκαν φράγματα στην πρόοδο του τόπου.

 

Κατόπιν αυτών είναι σκόπιμο πρώτον, να διευρυνθεί η περίοδος αναφοράς της Εξεταστικής Επιτροπής με εναρκτήριο έτος αυτό της ένταξης της χώρας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση.

 

Δεύτερον, να μετατραπεί σε Διαρκή ώστε να εξεταστούν όλοι οι λόγοι που η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στο Μνημόνιο, ενώ όλες οι υπόλοιπες χώρες που μπήκαν σε αυστηρά προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής, όπως η Κύπρος, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, κατάφεραν σε σύντομο χρονικό διάστημα να βγουν.

 

Και τρίτον, στην κλήση μαρτύρων να συμπεριληφθούν όλοι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι που παρακολουθούσαν την κατάσταση στην Ελλάδα αλλά και όσοι θεσμικοί εκπρόσωποι των οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης λάμβαναν αποφάσεις γι’αυτή την περίοδο αναφοράς που αιτούμασθε.