937fm
Αρχική » Slider » Αγρίνιο: Η δραματική περιπέτεια ενός μωρού 5 ημερών
Αγρίνιο: Η δραματική περιπέτεια ενός μωρού 5 ημερών

Αγρίνιο: Η δραματική περιπέτεια ενός μωρού 5 ημερών

 Αποτέλεσμα εικόνας για ενός μωρού

Κάπου γύρω ένα μωράκι 5 ημερών. Γεννημένο από μία μάνα που ανάθεμα αν καταλαβαίνει τι κάνει. Και ένα πατέρα που χωρίς συναίσθηση των συνεπειών πραγματώνει τη ζωώδη του ανάγκη. Νοητικά υπολοιπώμενοι και κοινωνικά απόκληροι και οι δύο.
Ένα μωρό που όπως ήρθε στον κόσμο (με το λώρο και τον πλακούντα ακόμη ενωμένα μαζί του !!!) μέσα σε κάποια από τις πολλές τρώγλες γύρω μας, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.
Ένα μωρό με ένα ακόμη αδελφάκι δίχρονο που η ίδια τραγική μητέρα δεν είναι σε θέση να τους φτιάξει έστω ένα στοιχειώδες φαγητό.
Ένα δράμα που παίζονταν γύρω μας χωρίς να χαλάει κανενός την «κοινωνική συνείδηση» ή την την γκαμουριά της περιόδου των «εορτών».
Κανενός? Όχι ακριβώς.
Κενανός από όλους αυτούς που αποτελούν τον όχλο του «σταύρωσον» το σύστημα για κάθε αρνητικό γύρω μας, αλλά οι ίδιοι αρνούνται έστω και να κοιτάξουν το σεσηπώς μας κοινωνικό είναι.
Γιατί μέσα σ αυτό το σκηνικό σήκωσαν ψηλά τη σημαία της ευαισθησίας και του αλτροϊσμού κάποιοι.
Μία κοινωνική λειτουργός, ένας εισαγγελέας και ορισμένοι υπάλληλοι αφανείς, κατάφεραν –με συντονισμένες από την ανθρωπιά τους ενέργειες- να βρίσκονται αυτά τα απόκληρα πλάσματα σε ζεστό και ανθρώπινο περιβάλλον τούτη τη νύχτα, έστω και μέσα στο νοσοκομείο ως «φιλοξενούμενοι».
Για λίγο ευτυχώς γιατί η Κιβωτός του Κόσμου, με την συμβολή και το συντονισμό όλων των ανωτέρω, άνοιξε και γι’ αυτά τα πλάσματα του θεού την αγκαλιά της και σε 2-3 μέρες θα βρίσκονται σε μία νέα οικογένεια.

Αλήθεια πόσες φορές σκεφτόμαστε αυτά τα δράματα τέτοιες μέρες?
Πόσες φορές κάνουμε κάτι τις, έστω και μικρό, για να συμβάλουμε στην απάλειψη τέτοιων δραμάτων?
Και τέλος, πόσες φορές ποιεί η αριστερά μας το μη γνωστόν στην δεξιά μας για να απαλύνουμε τον πόνο τέτοιων τερατογενέσεων του «πολιτισμού» μας και να δώσουμε λίγη χαρά με την αποδοχή του έργου τους, στους πρωταγωνιστές αυτού του αλτρουιστικού έργου?

Είπα και εγώ να αιθεροβατήσω τούτες τις μέρες μέσα στην γκαμουριά της ξενόφερτης ψυχαγωγίας.
Αλλά με προσγείωσε η πραγματικότητα που βίωσα τούτες τις ώρες και αισθάνθηκα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου και μία κοινωνική αυτοκριτική.

Αν σε κάποιους χάλασα την γιορτινή διάθεση, ξεχάστε το μονόλογό μου και γυρίστε στη γιορτή.

Αν σας έβαλε έστω ένα μικρό προβληματισμό, σκεφτείτε πόσο ποιο όμορφος θα ήταν ο κόσμος μας αν είχαμε ένα πραγματικό κοινωνικό σύστημα για τέτοιες περιπτώσεις. Και αφού –δυστυχώς- δεν το έχουμε, σκεφτείτε πόσο θα ανακουφίζονταν ο ανθρώπινος πόνος και θα ομόρφαιναν όλα γύρω μας, από την μικρή έστω συμβολή μας στο να μετατραπεί ένα κλάμα και μία θλίψη ενός μωρού σε μία κραυγή χαράς και αγαλλίασης. Σ’ ένα γλυκό αποκοίμισμα στην θαλπωρή έστω της νοσηλευτικής κλίνης / κούνιας.
Ίσως έτσι να ανατείλει μία πιο όμορη χρονιά.

Τό θείο βρέφος όμως το προσκυνήσαμε και το τιμήσαμε και το ζεστάναμε με τα εκατομμύρια λαμπιόνια.
Εκτελέσαμε το χρέος μας σαν καλοί χριστιανοί !!

Χρόνια μας πολλά και νουνεχή.

Dimitrios G. Michalis

Ανάρτηση του διοικητή του νοσοκομείου Αγρινίου, Δημήτρη Μιχάλη, στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook