Πώς περνούσε ο Kωστής Μαραβέγιας τον χρόνο του την περίοδο που αποτραβήχτηκε από τα φώτα και η μόνη επαφή του με το κοινό ήταν κάποια μεμονωμένα live;

«Έγραφα δίσκο, έγραφα μουσικές για θέατρο, έκανα ταξίδια, έβγαζα φωτογραφίες, έκανα ένα ντοκιμαντέρ. Έκανα πράγματα δημιουργικά. Μου αρέσει να είμαι πίσω από τα φώτα. Να μπαίνω στο στούντιο, να βγάζω φωτογραφίες, να σκηνοθετώ. Μάλλον μου αρέσει πιο πολύ αυτό από το να είμαι στα φώτα.

Όσο για την περίπτωση του «Voice» που ήρθε φέτος, μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα. Είναι ένα παιχνίδι πιο ανάλαφρο που ήθελα να το δοκιμάσω. Είχα και μια ανάγκη να γνωρίσω νέα παιδιά και να ακούσω νέες φωνές. Ξέρεις, πάντα υπάρχει μια αντίθετη εσωτερική φωνή που λέει «όχι», «θα σου ταιριάζει;» που δεν σε αφήνει να κάνεις μεγάλες αλλαγές. Χαίρομαι που τελικά το έκανα. Ήμουν χαλαρός, ήμουν ο εαυτός μου.

Καμιά φορά όταν είσαι μπροστά στις κάμερες μπορεί να νιώσεις ότι παρακολουθείσαι, ότι δεν μπορείς να ανοιχτείς. Εγώ ήμουν πολύ ο εαυτός μου και το χάρηκα πολύ. Δεν χρειάστηκε να μπω στη διαδικασία να νιώσω ότι βρίσκομαι σε ένα σόου με κάμερες, με παραγωγούς, με σκηνοθέτη. Χαλάρωσα και πέρασα ωραία. Απόλαυσα την παρέα και τη συναναστροφή. Και ένιωσα ωραία που οι δικές μου εμπειρίες -καλές ή κακές-, το δικό μου προαίσθημα, η κριτική μου έπιασαν τόπο», εξηγεί μιλώντας στο Big Fish.