Κάθε χρόνο, η περίοδος από τη 14η Απριλίου (ημέρα μνήμης των 120 μαρτύρων) ως και την 1η Μαΐου, θα μπορούσε να είναι μια περίοδος ιστορικής αναμόχλευσης, μνημόνευσης, έρευνας και κριτικής ενασχόλησης με την πολιτική ιστορία της πόλης σε σχέση και με τις γενικότερες ιστορικές εξελίξεις που συντελέστηκαν στην Ελλάδα και τον κόσμο.

Την Πρωτομαγιά του 1936 καπνεργάτες στην Θεσσαλονίκη, διεκδικώντας το αξιοβίωτο, πέφτουν νεκροί. Ο Γιάννης Ρίτσος γράφει τον Επιτάφιο. Πολύ σημαντικές στιγμές… Στην πόλη μας, μιά σειρά από ερωτήματα παραμένουν αιωρούμενα, αναζητώντας απαντήσεις η τουλάχιστον προσπάθειες ερμηνευτικών προσεγγίσεων που θα επιχειρούσαν να φωτίσουν, όχι μόνο το ταξικό συγκρουσιακό περιβάλλον της εποχής, αλλά όλα τα ζητήματα υψηλής ιστορικής αξίας που μόρφωσαν τον τόπο μας στο διάβα των καιρών: Στο Αγρίνιο, την κατ’ εξοχήν καπνεργατική πόλη, ποιός ο απόηχος των γεγονότων της Θεσσαλονίκης τότε και τώρα; Ποιά η έρευνα σχετικά με την επίδραση που μπορεί αυτά να είχαν στις σκέψεις και ενδεχομένως στις αποφάσεις της καπνεργατικής δύναμης της ευρύτερης περιοχής; Υπάρχει δημόσια συζήτηση; Που και πως διεξάγεται, αν διεξάγεται;
Και το άλλο γεγονός, αυτό της εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, πως αδελφοποιεί τις δύο πόλεις, που αντίστοιχα κι εδώ 120 μαρτύρησαν; Διερευνήθηκε ποτέ η πιθανή, έστω και σε συμβολικό επίπεδο, σχέση ανάμεσα στα δύο, τόσο κοντινά στον χρόνο, παρόμοια γεγονότα;
Πως γίνεται η διαχείριση της μνήμης σήμερα στην πόλη μας, όχι ως μνημοσυνολαγνεία, αλλά ως δυναμική πρόταση επαύξησης της γνώσης και της κατανόησης των τρόπων δημιουργίας διακριτής τοπικής ταυτότητας; Η απλά δεν γίνεται;

Λεωνίδας Φραγκούλης – Αρχιτέκτων
Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με το Ανυπότακτο Αγρίνιο