Connect with us

Άρθρα-Απόψεις

Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Δαμασκηνός: «Πλούτος, η σύγχρονη ειδωλολατρία!»

Ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Δαμασκηνός στο Κυριακάτικο (22/11) μήνυμά του εστιάζει στη σύγχρονη ειδωλολατρία που δεν είναι άλλη από τον Πλούτο.

Ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Δαμασκηνός στο Κυριακάτικο (22/11) μήνυμά του εστιάζει στη σύγχρονη ειδωλολατρία που δεν είναι άλλη από τον Πλούτο.

Ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Δαμασκηνός στο Κυριακάτικο (22/11) μήνυμά του εστιάζει στη σύγχρονη ειδωλολατρία που δεν είναι άλλη από τον Πλούτο.

Το μήνυμα του Σεβασμιότατου όπως αυτό θα διαβαστεί στους Ιερούς Ναούς μετά τη Θεία Λειτουργία αναφέρει τα εξής:

«Η ειδωλολατρία ανήκει σε άλλες εποχές. Μας φαίνεται πλέον αδιανόητο, άνθρωποι να προσκυνούν ξόανα και να ελπίζουν ότι ένα άψυχο αντικείμενο μπορεί να τους δώσει απαντήσεις και διέξοδο στα μεγάλα προβλήματα της ζωής. 

Πάντοτε η ειδωλολατρία ήταν ένας συνδυασμός αγωνίας και άγνοιας. Αγωνίας για το νόημα της ζωής και την δύναμη του θανάτου. Και άγνοιας για τις δυνάμεις που ελέγχουν το σύμπαν, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος θα μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί τους και να εξασφαλίσει την εύνοια και την προστασία τους. 

Μάταιη, όμως, η προσπάθεια! Κάθε τι που ανήκει στον κόσμο, κάθε τι το κτιστό, είναι φθαρτό. Μόνον Εκείνος που βρίσκεται έξω από τον κόσμο μπόρεσε, με την Ανάστασή Του, να υπερνικήσει την φθορά και τον θάνατο. 

Ιδού λοιπόν η πλάνη:

Ειδωλολατρία είναι να δίνεις σε κάτι κτιστό την θέση του άκτιστου Θεού. Να ζητάς από άψυχα πράγματα όσα μόνο ο Θεός μπορεί να σου προσφέρει. 

Κάποτε η ειδωλολατρία ήταν αναπόφευκτη. Όχι πλέον! Ο άκτιστος Θεός έχει αποκαλυφθεί στον άνθρωπο. Κι όμως, η ειδωλολατρία δεν εξαφανίστηκε. Μπορεί τα πέτρινα, τα χάλκινα και τα χρυσά αγάλματα να βρίσκονται πλέον μόνο στα μουσεία, η επιλογή, όμως, του ανθρώπου να αναζητά σε πράγματα του κόσμου τούτου την παρηγοριά και το νόημα της ζωής συνεχίζεται. 

Δεν χρειάζεται να προσκυνάς ένα είδωλο για να είσαι ειδωλολάτρης. Αρκεί να έχεις κάνει κάτι άλλο θεό σου. Κάτι που καθορίζει την ζωή σου, απορροφά την σκέψη σου και γίνεται το κριτήριο των επιλογών σου. 

Εδώ βρίσκεται η σύγχρονη ειδωλολατρία. Εδώ βρίσκεται και η τραγωδία του πλουσίου της σημερινής Παραβολής. Η γη του καρποφόρησε πολύ και η παραγωγή ήταν τόσο μεγάλη, ώστε οι αποθήκες του δεν επαρκούσαν. 

Άρχισε, λοιπόν, να σκέφτεται πως θα διαχειριστεί τον πλούτο του. «Θα γκρεμίσω τις παλιές αποθήκες μου», σκέφτηκε, «και θα χτίσω μεγαλύτερες. Εκεί θα συγκεντρώσω όλα τα αγαθά μου. Κι έπειτα θα πω στον εαυτό μου: «Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά για πολλά χρόνια. Ξεκουράσου, φάε, πιες, διασκέδασε» (Λκ. 12:19).  

Αυτή υπήρξε η απάντηση του πλουσίου στην ανάγκη κάθε ανθρώπου να ζήσει μια ζωή με νόημα. Η αναζήτησή του, όμως, για την ευτυχία περιορίστηκε αποκλειστικά στον εαυτό του και στα πλούτη του.  

Παρατηρήστε τον! Δεν μιλάει σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον εαυτό του. Δεν υπάρχει κανείς άλλος στην σκέψη του· ούτε ο Θεός, ούτε ο συνάνθρωπος. Μόνο το «εγώ» του και όσα αυτό μπορεί να συγκεντρώσει. Από αυτά ελπίζει να αποκτήσει εκείνα που μόνο ο Θεός και η αγάπη μπορούν να του προσφέρουν: την ειρήνη, την χαρά και την ελπίδα για μια ζωή που αντέχει στην δύναμη του θανάτου.  

Πιθανόν, στο ανάκτορο και στις αποθήκες του να μην υπήρχαν είδωλα. Εκείνος, όμως, υπήρξε ένας γνήσιος ειδωλολάτρης.  Το πρόβλημα δεν είναι ότι πλούτισε, ούτε ότι η γη του καρποφόρησε με αφθονία. Το πρόβλημα είναι ότι αναζήτησε την σωτηρία της ψυχής του στα άψυχα, την δύναμη για ζωή στα ανήμπορα, το αληθινό νόημα στα ψεύτικα. Πίστεψε ότι ο πλούτος του αρκεί για να εξασφαλίσει την ζωή του. Ότι, έχοντας περισσότερα αγαθά, θα έχει και περισσότερη ασφάλεια, περισσότερη ευτυχία, περισσότερο χρόνο.  

Η σημερινή παραβολή δεν αποτελεί κήρυγμα κατά του πλούτου, αλλά πρόσκληση επιστροφής στην λογική και την πραγματικότητα. Και τότε, σαν σάλπιγγα κρίσεως, ακούγεται η φωνή του Θεού:  «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου· α δε ητοίμασας, τίνι έσται;». «Άμυαλε! Αυτή την νύχτα ζητούν από εσένα την ψυχή σου. Όσα ετοίμασες, σε ποιόν θα ανήκουν;»( Λκ. 12:20). 

Αυτή είναι η στιγμή της τελικής κρίσης για τον πλούσιο. Η ασφάλεια εξανεμίστηκε, η ευτυχία δεν εμφανίστηκε, ο χρόνος εξαντλήθηκε. Ενώπιόν του συμβαίνει ο προσωπικός του απολογισμός, επώδυνος και, δυστυχώς, ανεπανόρθωτος. Τόσο ανεπανόρθωτος, όσο και η ζωή εκείνων που ξοδεύουν όλο τον χρόνο τους ρυθμίζοντας τα πάντα σύμφωνα με το πάθος της φιλαργυρίας και της απληστίας. Εδώ βρίσκεται η εξήγηση των φοβερών λόγων του Θεού εκείνη την νύχτα: «Άφρονα» δεν τον ονομάζει ο Θεός επειδή δεν ήξερε να διαχειρίζεται την περιουσία του, αλλά επειδή δεν ήξερε να διαχειρίζεται την ζωή του. Φρόντισε για τα πάντα, εκτός από εκείνα που έχουν πραγματική σημασία. 

Έκανε σχέδια για πολλά χρόνια, χωρίς να αναρωτηθεί ποιό είναι το νόημα της ζωής του. Γέμισε τις αποθήκες του, αλλά δεν φρόντισε να γεμίσει την καρδιά του με αγάπη. Εξασφάλισε τα υλικά αγαθά, αλλά ξέχασε τον Θεό. 

Δεν είναι κακό να έχεις πλούτο στην ζωή σου. Είναι κακό να πιστεύεις ότι ο πλούτος είναι η ζωή σου. 

Δεν είναι κακό να εργάζεσαι, να προοδεύεις, να φροντίζεις την οικογένειά σου και να σχεδιάζεις το μέλλον σου. Κακό είναι να πιστεύεις ότι όλα αυτά μπορούν να πάρουν την θέση του Θεού. 

Δεν είναι κακό να συναλλάσσεσαι οικονομικά. Κακό είναι να ζεις σαν να εξαρτώνται τα πάντα από τα χρήματά σου και να έχεις διακόψει κάθε συναλλαγή με Εκείνον. 

Ο Χριστός δεν μας καλεί να περιφρονήσουμε τα υλικά αγαθά. Μας καλεί να μην τα λατρέψουμε. Να μη γίνουν το μέτρο της αξίας μας, ο σκοπός της ύπαρξής μας, το βασικό χαρακτηριστικό της ταυτότητάς μας. Να μην εκτοπίσουν εκείνα για τα οποία διψά η ψυχή μας. 

Υπάρχει άραγε περίπτωση ο ανόητος πλούτος να αποκτήσει νόημα και να μετατραπεί σε μονοπάτι σωτηρίας; 

Υπάρχει, όταν ο πλούτος γίνεται προσφορά και το περίσσευμα του ενός ανακουφίζει την στέρηση του άλλου. Υπάρχει, όταν τα αγαθά δεν κλείνονται στις αποθήκες, αλλά γίνονται αφορμή για να συναντηθούν οι άνθρωποι. Υπάρχει, όταν η λατρεία του πλούτου δίνει την θέση της στην ζωντανή σχέση με τον Θεό της αγάπης και όταν η πληρότητα δεν αναζητείται στα αγαθά, αλλά στην πηγή της ζωής. 

Όσο ο άνθρωπος αναζητά την ασφάλεια στην συσσώρευση και στην τακτοποίηση του υλικού πλούτου, καταδικάζει την ζωή του σε διαρκή αγωνία μπροστά στο ενδεχόμενο να χαθούν όλα από την μια στιγμή στην άλλη. Όσο, όμως, αντιστέκεται στο πάθος της συσσώρευσης ολοένα και περισσότερων υλικών αγαθών, τόσο λυτρώνεται από τον φόβο της απώλειάς τους, τόσο απελευθερώνεται από τα σύγχρονα είδωλα, τόσο η καρδιά του μετατρέπεται σε βωμό λατρείας προς τον αληθινό Θεό. 

Τότε ακούει και την ίδια θεϊκή φωνή να του λέει τα λόγια που μας παρέδωσε ο Κύριός μας: «Να μαζεύετε θησαυρούς στον ουρανό, όπου δεν τους αφανίζουν ούτε ο σκόρος ούτε η σκουριά, κι όπου οι κλέφτες δεν κάνουν διαρρήξεις και δεν τους κλέβουν. Γιατί όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας» (Μτθ. 6:20-21).

 

Διαβάστε επίσης: Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Δαμασκηνός: «Ποιός είναι ο αληθινός πλησίον;»

Advertisement

Τελευταία νέα →